ประเภทของ การยิงธนู ที่พัฒนาตามวัตถุประสงค์ต่างกัน

การยิงธนูเมื่อแบ่งตามรูปแบบการแข่งขัน จะพิจารณาจากลักษณะสนาม กติกา และรูปแบบเป้าหมายที่ใช้ โดยประเภทที่พบได้บ่อย ได้แก่

1.การยิงแบบเป้า
การยิงธนูเป้าหมายเป็นกีฬาที่เน้นการยิงไปยังเป้าวงกลมหลากสี ในระยะทางที่กำหนด โดยมาตรฐานสากลจะอยู่ที่ 70 เมตรสำหรับคันธนูโค้งกลับ และ 50 เมตรสำหรับคันธนูทดกำลัง กีฬานี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานโดยพบการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1583 ณ ประเทศอังกฤษ

2.การยิงแบบภาคสนาม
เป็นการยิงเป้าวงกลมที่ตั้งอยู่ตามจุดต่างๆ รอบสนาม โดยมีทั้งในด้านขนาดของเป้า ระยะห่าง ความสูง และมุมในการยิง สำหรับการแข่งขันระดับนานาชาติ จะใช้เป้าสีเหลืองและดำ วางในระยะตั้งแต่ 5 ถึง 60 เมตร ซึ่งมีทั้งแบบที่นักยิงธนูทราบระยะล่วงหน้า และไม่ทราบระยะ ทางสหพันธ์ยิงธนูโลก ได้จัดการแข่งขันชิงแชมป์โลก ขึ้นทุกๆ 2 ปี มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969

3.การยิงธนูในร่ม
เป็นการแข่งขันในระยะที่ใกล้กว่าปกติ โดยมาตรฐานสากลจะอยู่ที่ 18 เมตร และบางรายการที่ 25 เมตร ใช้เป้าที่มีขนาดเล็กกว่าเป้าทั่วไป สำหรับทั้งประเภทคันธนูโค้งกลับและคันธนูทดกำลัง การแข่งขันยิงธนูในร่มชิงแชมป์โลก ขึ้นทั้งหมดรวม 14 ครั้ง เป็นช่วงเวลาใน ปี ค.ศ. 1991 ถึง 2018

4.การยิงธนูแบบพาราอาร์เชอรี่
เป็นกีฬายิงธนูสำหรับผู้พิการ มีต้นกำเนิดจากการเป็นกิจกรรมฟื้นฟูสมรรถภาพผู้พิการ และถูกบรรจุในพาราลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1960 โดยมีกฎกติกาใกล้เคียงกับ Recurve/Compound แต่เพิ่มประเภทเฉพาะอย่าง W1 และผู้พิการทางสายตา รวมถึงอนุญาตให้อุปกรณ์ช่วยปล่อยลูกธนู หรือรถเข็นเพื่อให้แข่งขันได้อย่างเท่าเทียม

5.การยิงแบบ 3D
การยิงธนู 3 มิติ คือกีฬาที่ใช้เป้าโฟมจำลองเป็นรูปทรงสัตว์ต่างๆ ติดตั้งไว้ตามจุดต่างๆ ทั่วสนามโดยใช้ระยะ ความสูง และมุมยิงที่หลากหลายเพื่อให้เกิดความท้าทาย ได้มีการจัดการแข่งขันระดับโลก ขึ้นเป็นประจำทุกๆ 2 ปี โดยเริ่มจัดการแข่งขันครั้งแรกในปี พ.ศ. 2546

ที่มา: การยิงธนูแบบเป้าหมาย แบบสนาม และแบบ 3 มิติ ล้วนเป็นประเภทหนึ่งของการยิงธนู (2014-2025) [1]