ผู้นิยามคำว่า All-Around Defense ศาสตร์ของการชนะ

Harry P
10 ธ.ค. 25
17:11
19 views

ผู้นิยามคำว่า All-Around Defense ในยุคที่ NBA ยังเชื่อว่าความยิ่งใหญ่ ต้องถูกนิยามด้วยการเป็นตัวหลักของทีม สก็อตตี้ พิพเพนคือคนที่ทำสิ่งตรงกันข้าม เขาพิสูจน์ว่าสามารถเป็น ซูเปอร์สตาร์ โดยไม่จำเป็นต้องเป็นตัวรุกอันดับหนึ่ง เขาเปลี่ยนคำว่า เกมรับ ให้กลายเป็น อัตลักษณ์ ทีม ระบบ แชมป์ และยุคสมัย

สไตล์การเล่นของสก็อตตี้ พิพเพนที่ทำให้เขาเป็นตำนาน
เหตุการณ์ที่สก็อตตี้ พิพเพนถูกพูดถึงในแง่ลบ
มิติด้านความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อนของพิพเพน

ผู้ทำให้โลกเข้าใจว่าเกมรับ คือแกนกลางของทีมแชมป์

ถ้าไมเคิล จอร์แดนคือ ผู้ทำให้โลก เข้าใจคำว่าเหนือมนุษย์ ใบหน้าที่ทำให้โลกหลงรัก Chicago Bulls ในยุค 90s สก็อตตี้ พิพเพนก็คือโครงสร้างภายใน ที่ทำให้ทีมนี้ “อยู่ได้จริง” ทั้งสองฝั่งของสนาม เขาไม่ได้เป็นดาวที่ส่องสว่างที่สุด แต่เป็นคนที่ทำให้ระบบทั้งหมดทำงานพร้อมกันได้

ในยุคที่ทุกคนยังมองหาซูเปอร์สตาร์จากจำนวนแต้ม และช็อตปิดเกม พิพเพนกลับสร้างอัตลักษณ์ จากสิ่งที่คนไม่ค่อยอยากทำ เขาป้องกันตั้งแต่ตัวการ์ด ไปจนถึงฟรอนต์คอร์ท และยังคุมจังหวะเกมบุกในฐานะ Point-Forward เขาคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ทำให้คำว่า All-Around Defense เป็นต้นแบบของตำแหน่ง

ชายที่เริ่มจากตัวเลือกอันดับ 5 แต่จบด้วยสถานะตำนานเกมรับ

สก็อตตี้ พิพเพน (Scottie Pippen) ถูกดราฟต์ในปี 1987 อันดับ 5 โดย Seattle SuperSonics ก่อนถูกเทรดมาที่ Bulls ในทันที เส้นทางไม่ได้มาพร้อมความคาดหวังระดับ “ผู้กอบกู้แฟรนไชส์” แต่เติบโตจากการเติมรายละเอียดเล็กๆ เข้าไปในเกมของตัวเองทีละชั้น

ตลอด 17 ฤดูกาลใน NBA เขาทำได้เฉลี่ย 16.1 แต้ม, 6.4 รีบาวด์, 5.2 แอสซิสต์, 2.0 สตีลต่อเกม คว้าแชมป์ 6 สมัย, ติด All-Star 7 ครั้ง และที่สำคัญคือ ติดทีม All-Defensive รวม 10 ครั้ง (ทีมแรก 8 ครั้ง) ซึ่งเป็นตัวเลขระดับหัวแถวของประวัติศาสตร์ลีก (10 ธันวาคม 2025) [1]

ในยุคที่ตำแหน่ง Small Forward ยังไม่ถูกนิยามชัดเจน พิพเพนคือหนึ่งในต้นแบบที่แสดงให้เห็นว่า “ฟอร์เวิร์ด” สามารถเป็นทั้งตัวป้องกันหลัก ตัวทำเกม คุมทิศทางของทีม และเป็นศูนย์กลางของทั้งเกมรับ และเกมบุกได้ในคนเดียว ทำให้ตำแหน่งนี้ถูกมองใหม่ ในฐานะบทบาทที่มีผลต่อระบบ มากกว่าตัวเลขการทำแต้ม

การป้องกันรอบด้านในแบบของพิพเพน

สิ่งที่ทำให้พิพเพนแตกต่าง จากผู้เล่นเกมรับทั่วไป คือเขาไม่ได้ทำงานแค่ในกรอบคนต่อคน แต่ทำงานในระดับ “โครงสร้างเกม” ทั้งหมด

ป้องกันได้ตั้งแต่การ์ดจนถึงฟรอนต์คอร์ท
ด้วยความสูง 6 ฟุต 8 นิ้ว และฟุตเวิร์กที่เบา พิพเพนสามารถสลับไปป้องกันได้ แทบทุกตำแหน่งในยุคของเขา เป็นหัวใจของการป้องกันแบบสวิตช์ ซึ่งต่อมากลายเป็นมาตรฐานของทีมยุคใหม่
เพรส และทรานซิชันดีเฟนส์ เกมรับที่เปลี่ยนเป็นเกมบุกทันที
หนึ่งในภาพจำของบูลส์ยุค 90s คือการเพรสคู่แข่งเต็มคอร์ท แบบที่หลายทีมยังรับมือไม่ทัน และในแผนนี้ ชื่อของพิพเพนมักอยู่ตรงจุดสำคัญเสมอ สตีลของเขาไม่ใช่แค่ตัวเลข 2.9 ครั้งต่อเกมในฤดูกาล 1993-94 แต่คือ “จุดเริ่มต้นของฟาสต์เบรก” ที่ทีมได้คะแนนง่าย และเปลี่ยนโมเมนตัมทั้งเกมหลายครั้ง
Help-Defense และการอ่านเพลย์เหมือนเพลย์เมกเกอร์
พิพเพนโดดเด่นเรื่องการยืนตำแหน่งช่วยเพื่อน ถอยมาปิดช่องไดรฟ์ คล้ายกับการที่เพลย์เมกเกอร์อ่านเกมรุก แต่เขาทำในฝั่งป้องกัน จะบอกว่าเขาเป็น “เพลย์เมกเกอร์ของเกมรับ” ก็ไม่เกินจริง เพราะหลายครั้งบูลส์เริ่มเกมจากพิพเพนก่อน แล้วทุกอย่างจึงไหลต่อเองในทรานซิชัน (21 มีนาคม 2023) [2]

ถ้าพิพเพนเล่นใน NBA ปัจจุบัน เขาจะถูกใช้แบบไหน

ถ้าย้ายพิพเพนมาอยู่ในยุคที่เน้นสวิตช์ทั้ง 5 คน, เน้น Wingspan, เน้น Two-Way Wing และ Point-Forward แทบทุกทีมจะอยากให้เขายืนเป็นศูนย์กลางของระบบ ในเชิง Archetype เขาใกล้เคียงกับส่วนผสมของผู้เล่นอย่าง

Kawhi Leonard ในมิติการปิดเกมหนึ่งต่อหนึ่ง และแย่งบอล
Paul George ในบทบาท Wing ที่สามารถสร้างเกมจากดริบเบิล
Jimmy Butler ในมิติของอิทธิพลต่อวัฒนธรรมทีม และจังหวะเกมรับ

แต่สิ่งที่ทำให้พิพเพนยังดู “ไม่เหมือนใคร” คือการรวมทุกอย่างไว้ในคนเดียว ตั้งแต่เพลย์เมกเกอร์ เกมรับระดับแถวหน้า ไปจนถึงการเป็นตัวเสริมจอร์แดน ในจังหวะปิดเกม ในยุคที่เราพูดถึง 3&D, Two-Way Wing, Switchable Big พิพเพนคือคนที่ทำให้ไอเดียเหล่านี้ เป็นรูปธรรมตั้งแต่ยุค 90s แล้ว

ปีที่ไม่มีจอร์แดน หลายคนเพิ่งเห็นว่าพิพเพนแบกทีมได้จริง

ฤดูกาล 1993-94 เมื่อไมเคิล จอร์แดนรีไทร์ครั้งแรก หลายคนคิดว่าบูลส์จะถอยลงอย่างชัดเจน แต่ทีมยังชนะได้ถึง 55 เกม (จาก 57 เกมในปีก่อน) โดยมีพิพเพนเป็นตัวหลักทั้งเกมบุก และเกมรับ เขาทำได้เฉลี่ย 22.0 แต้ม, 8.7 รีบาวด์, 5.6 แอสซิสต์ และ 2.9 สตีล

เขาจบฤดูกาลด้วยอันดับ 3 ในการโหวต MVP นี่คือช่วงเวลาที่โลกเริ่มมองเห็นว่า เขาไม่ได้เป็นแค่ “เบอร์สองข้างจอร์แดน” แต่สามารถเป็นแกนหลักของทีมเพลย์ออฟได้จริง อย่างไรก็ตาม ปีเดียวกันนั้นเองก็เกิดหนึ่งในเหตุการณ์ ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในอาชีพของเขา

เกมเพลย์ออฟกับ New York Knicks ที่พิพเพนปฏิเสธไม่ลงเล่นจังหวะสุดท้าย หลังรู้ว่า Phil Jackson เลือกให้ Toni Kukoc เป็นคนชู้ตช็อตปิดเกม เหตุการณ์นี้กลายเป็นรอยแผล ที่ถูกหยิบมาพูดซ้ำเสมอ เมื่อพูดถึงด้านมืดในบุคลิกของเขา (25 มิถุนายน 2021) [3]

เมื่อเงิน ศักดิ์ศรี และการตัดสินใจกลายเป็นบททดสอบ

ภาพของพิพเพนในสารคดี The Last Dance ทำให้คนรุ่นใหม่ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเขา ทั้งในเรื่องสัญญาที่ต่ำกว่าความสามารถอย่างชัดเจน และการตัดสินใจบางอย่างที่ถูกมองว่าเอาตัวเองเป็นหลัก

สัญญาที่ต่ำกว่าความจริง
ในช่วงปลายยุค 90s เขาถูกยกให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ “ค่าตอบแทนต่ำกว่าผลงาน” มากที่สุดคนหนึ่งใน NBA โดยฤดูกาล 1997-98 เขาเป็นเพียงผู้เล่นที่ได้ค่าเหนื่อยอันดับ 6 ของทีม ทั้งที่เป็นฟันเฟืองสำคัญของแชมป์สามสมัยติด
การผ่าตัดที่ถูกเลื่อนเพราะ “ไม่อยากเสียซัมเมอร์”
ก่อนฤดูกาล 1997-98 เขาตัดสินใจผ่าตัดข้อเท้าช่วงใกล้เปิดฤดูกาล แทนที่จะทำตั้งแต่ช่วงซัมเมอร์ ซึ่งเขาอธิบายในภายหลังว่าต้องการ “ใช้ฤดูกาลเพื่อฟื้นตัว และไม่อยากให้ช่วงซัมเมอร์ของตัวเองพังไป”

เหตุการณ์นี้สร้างทั้งความไม่พอใจจากทีมบริหาร และกลายเป็นตัวอย่างของความตึงเครียด ระหว่างผู้เล่นระดับซูเปอร์สตาร์ กับทีมที่ไม่ได้ตอบแทนตามคุณค่า ประเด็นเหล่านี้ทำให้ภาพของพิพเพนซับซ้อนขึ้น เขาไม่ใช่ฮีโร่ที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นมนุษย์ที่ต้องต่อสู้กับระบบ สัญญา และความรู้สึกว่าตัวเองถูกประเมินต่ำกว่าความจริง

บทส่งท้าย ผู้ที่ทิ้งมาตรฐานไว้ให้คนรุ่นหลังเดินตาม

ท้ายที่สุด ผู้นิยามคำว่า All-Around Defense “สก็อตตี้ พิพเพน” เป็นคนที่ทำให้โครงสร้างเกมรับทั้งทีมมีชีวิต และเมื่อเกมรับมีชีวิต เกมรุกก็ไหลไปเอง นั่นคือเหตุผลที่ ต่อให้ผ่านไปกี่ยุค พอเราพูดถึงคำว่า “การป้องกันรอบด้าน” ชื่อของสก็อตตี้ พิพเพนจะยังคงถูกหยิบขึ้นมาเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรกๆเสมอ

ถ้าพิพเพนเล่นใน NBA วันนี้ จะมีบทบาทแบบไหน ?

พิพเพนน่าจะถูกใช้เป็น Point-Forward ตัวหลักของระบบเกมรับ และเกมบุก คล้ายส่วนผสมของ Kawhi, PG และ Jimmy Butler พร้อมแนวโน้มเป็นตัวเต็งรางวัล Defensive Player of the Year แทบทุกปีที่ฟอร์มสมบูรณ์

ปีที่ไม่มีจอร์แดน พิพเพนแบกทีมได้จริงหรือแค่ภาพจำ ?

ฤดูกาล 1993-94 บูลส์ยังชนะได้ถึง 55 เกม และสก็อตตี้ พิพเพนจบด้วยสถิติระดับ 22-8-5 พร้อมติด All-NBA First Team และจบอันดับ 3 ในการโหวต MVP ซึ่งเป็นหลักฐานชัดเจนว่าเขาพาทีมแข่งขันได้ โดยไม่มีจอร์แดน