ที่มาศิลปะ ยุคเนเธอร์แลนด์ สไตล์โดดเด่นในศิลปะดัตช์

จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์

เป็นช่วงเวลาสำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1584 มาจนถึง ค.ศ. 1702 ซึ่งเป็นยุคที่เนเธอร์แลนด์รุ่งเรืองถึงขีดสุดทั้งในด้านการค้า วิทยาศาสตร์ และศิลปะจนเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก โดยจิตรกรในยุคนี้ได้สร้างสรรค์ผลงาน ที่มีรูปแบบเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และทิ้งมรดกทางศิลปะที่เป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ ให้แก่ศิลปินรุ่นหลังต่อมา (13 ธันวาคม 2025) [1]

ยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้น

มีชื่อเรียกหลากหลายตามมุมมองทางประวัติศาสตร์ เช่น “สมัยปลายกอทิก” เน้นความต่อเนื่องจากยุคกลาง, “ศิลปะใหม่” ยืมคำจากดนตรี และ “สมัยดั้งเดิมของฟลานเดอส์” ซึ่งคำว่า ดั้งเดิม หมายถึงกลุ่มจิตรกรผู้เป็น ต้นตำรับ หรือผู้บุกเบิกเทคนิคใหม่ๆ (20 พฤษภาคม 2025) [2]

ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นยุคที่จิตรกรรมรุ่งเรือง เป็นส่วนหนึ่งของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนเหนือ เริ่มนับตั้งแต่ช่วงเวลาของ ยัน ฟัน ไอก์ (Jan van Eyck) ยุคนี้สิ้นสุดลงด้วยผลงานของ เจราร์ด ดาวิด (Gerard David) ราวปี ค.ศ. 1520 (24 พฤศจิกายน 2024) [3]

สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

สมัยนี้รุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ (Low Countries) หรือแถบเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม เป็นการนำอิทธิพลศิลปะแบบเรอเนซองส์และแบบแมนเนอริสต์จากอิตาลี มาปรับใช้ร่วมกับเทคนิคการเขียนภาพแบบท้องถิ่น (24 พฤศจิกายน 2024) [3]