เรื่องราว จิตรกรรมไทย มรดกศิลปะสะท้อนวิถีชีวิต

เรื่องราว จิตรกรรมไทย แบบร่วมสมัย มีวิวัฒนาการไปตามความเจริญ และการเปลี่ยนแปลงของสังคม โดยปรับเปลี่ยนจากการยึดติดกับกรอบประเพณี หรือตระกูลช่างในอดีต มาเป็นการสร้างสรรค์อย่างมีอิสระ ศิลปินมีการนำอิทธิพลทางศิลปะ ระดับสากลมาประยุกต์ใช้ ทดลองเทคนิคใหม่ๆ

และแสดงออกถึงแนวคิดเฉพาะตัวของตนเอง ซึ่งอาจมีการนำเค้าโครงเดิมของไทยมาต่อยอด ดังนั้น การศึกษาเรียนรู้บริบทศิลปะสากล และการวิเคราะห์วิจารณ์งาน จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งในปัจจุบัน

การกำเนิดสถาบันการสอนศิลปะในประเทศไทย

• เริ่มขึ้นในสมัย รัชกาลที่ 6 โดยมีการจัดตั้ง โรงเรียนเพาะช่าง เมื่อ พ.ศ. 2456
• ต่อมาในปี พ.ศ. 2476 ได้ตั้ง โรงเรียนประณีตศิลปกรรม ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2486
• ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี (Corrado Feroci) ชาวอิตาลี เป็นผู้วางรากฐานการศึกษาด้านวิชาช่าง จิตรกรรม และประติมากรรม โดยผสมผสานทั้งศิลปะสากล และศิลปะไทยประเพณีเข้าด้วยกัน

วิวัฒนาการของจิตรกรรมร่วมสมัยของไทย

• เริ่มมี วิวัฒนาการ จิตรกรรม ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 (ประมาณ พ.ศ. 2477) จนถึงปัจจุบัน ซึ่งถือว่ามีความก้าวหน้าอย่างมาก เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในแถบเอเชีย
• มีการใช้เทคนิคและวัสดุที่หลากหลาย ไม่จำกัดรูปแบบ เช่น สีน้ำ, สีฝุ่น, สีชอล์ก, สีน้ำมัน, สีอะคริลิก รวมถึงเทคนิคผสมอื่นๆ
• เน้นให้ศิลปินแต่ละคนสร้างสรรค์งาน ที่มีวิวัฒนาการตามเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตนเอง

ที่มา: วิวัฒนาการของจิตรกรรมไทยร่วมสมัย (สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2025) [2]