เอเจนต์ซีโร่ กิลเบิร์ต อาเรนาส อิสระที่ไร้กรอบขั้นสุด

เกมรุกที่ขับเคลื่อนด้วยการสร้างช็อตเอง
สิ่งที่ทำให้ของกิลเบิร์ต อาเรนาสน่ากลัวที่สุด ไม่ใช่การวิ่งเร็วแบบ Westbrook หรือความพลิ้วแบบ Irving แต่คือความสามารถในการ “สร้างจังหวะชู้ตจากที่ไม่มีอะไรเลย” ไม่ว่าเกมจะติดขัดแค่ไหน เขาสามารถดึงบอลขึ้นมาหน้าแป้น ใช้จังหวะ hesitation เล็กน้อย แล้วลุกชู้ตสามแต้มลึกๆ ราวกับเป็นช็อตปกติ และยังบุกหาฟาวล์ได้สม่ำเสมอ

เกมรุกของเขาคือการโจมตีเวลา ยิ่งนาฬิกาไล่ลงสู่ช่วงท้ายควอเตอร์ เขายิ่งกล้าใช้ช็อตยากเพื่อปิดเรื่องให้จบ ถ้าเทียบ archetype แล้ว อาเรนาสใกล้เคียงกับ Damian Lillard หรือ Kyrie Irving ในมุม “การ์ดตัวแบกที่ทั้งถือลูก และปิดเกมเอง” แตกต่างกันตรงที่ยุคของเขายังไม่มีการสร้าง spacing รอบตัวแบบสุดทางเหมือนทีมปัจจุบัน

และมาตรฐานด้านประสิทธิภาพก็ยังไม่เข้มเท่าตอนนี้ นั่นทำให้ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ของอาเรนาสอาจไม่ได้ดูสะอาดเท่า Dame หรือการ์ดสมัยใหม่ แต่ถ้าใส่บริบทของยุค เวลาเล่น และระบบทีมเข้าไป เขาคือหนึ่งใน “โปรโตไทป์” ของสกอริ่งการ์ดที่ลีกใช้เป็นแบบทดลอง ก่อนจะกลายเป็นมาตรฐานเต็มตัวในยุคหลัง