การปรับตัว ของสัตว์ เขตหนาว เพื่อความอยู่รอด

สัตว์เขตหนาวจำนวนมากมี “สูตรพื้นฐาน” ในการเอาตัวรอด คือ เก็บความร้อนให้ได้มากที่สุด และสูญเสียความร้อนให้น้อยที่สุด ซึ่งลักษณะทางกายภาพของพวกมัน จึงถูกออกแบบมา อย่างชาญฉลาด เช่น

• ขนหลายชั้น (Double coat หรือ Triple-layer fur) เช่น สุนัขจิ้งจอกอาร์กติก (Arctic fox) และหมาป่าอาร์กติก ใช้ชั้นขนล่างช่วยกักอากาศ ส่วนชั้นขนบนช่วยป้องกันลมแรง และความชื้น ทำให้เกิดระบบเก็บความร้อนแบบ “ฉนวนกันหนาว ตามธรรมชาติ”
• ชั้นไขมันหนา (Blubber) วาฬ แมวน้ำ และวอลรัส มีไขมันใต้ผิวหนังหนามาก บางชนิดหนาเกิน 10 เซนติเมตร ช่วยรักษาอุณหภูมิร่างกาย และเก็บพลังงานสำรอง ช่วงที่หาอาหารยาก
• ลดพื้นที่ผิวของร่างกาย เช่น เพนกวินจักรพรรดิ (Emperor penguin) เป็นตัวอย่างชัดเจน ของสัตว์ที่ใช้พฤติกรรม เพื่ออยู่รอด โดยงานวิจัยของ Gilbert et al. ปี 2006 พบว่าการยืนเบียดกัน เป็นวงช่วยลดการสูญเสียความร้อน ในช่วงพายุหิมะ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ (30 กรกฎาคม 2006) [1]

ทั้งหมดนี้ ทำงานร่วมกันอย่างประณีต เพื่อให้ร่างกาย ยังรักษาอุณหภูมิภายในที่ประมาณ 37–39°C แม้อากาศภายนอกจะต่ำกว่า -30°C ก็ตาม โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว ที่ยาวนานหลายเดือน ซึ่งสัตว์ต้องพึ่งกลไกเหล่านี้แทบทั้งหมด ในการป้องกันการสูญเสียพลังงาน และรักษาสมดุล ของความร้อนในร่างกาย